حسین به خیلی از شما بد و بیراه گفت، تهمت زد، بی حرمتی کرد …. اما حسین هم مثل همه آزاده و نباید در بند باشه، بیاین برا اینکه به حتی خود حسین هم که شده درس بدیم، برای آزادیش همون کاری رو شورع کنیم که برای بقیه می کنیم.

حسین درخشان باید ازاد باشه حتی اگه باز هم بخواد بیاد بیرون اینبار به من باز هم بد و بیراه بگه!

بیانیه ی اعتراضی بنویسن اونایی که دستی به نگارش ایچنینی دارند، من می شم دومین امضا.

آزمون دموکراسی برای کسی که هیچ وقت دموکراتیک نبود.

من رؤیایی دارم؛ روزی بر روی تپه‌های سرخ”جورجیا” فرزندان برده‌های پیشین و فرزندان برده‌داران پیشین با یکدیگر پشت میزهای برادری خواهند نشست.

مارتين لوتر كينگ

40 سال می شود که مارتین لوترکینگ رهبر جنبش سیاهان بر علیه نابرابری های نژادی در آمریکا، جنبش ضد خشونت و آرامی به راه انداخت اما حرکت های آرام او مانع ترور او نشد. این کوتاه نظری اهالی آن روزهای سرزمین آمریکا امروز چنان تغییر یافت تا رییس جمهوری سیاه پوست را انتخاب کنند.

انتخاب باراک اوباما تنها انتخاب یک رییس جمهور برای ایالات متحده نبود، نشان از پیشرفت نگاه به قیام های ضد خشونت بود، قیام بزرگ مارتین لوترکینگ 40 سال زمان برد تا جواب داد. امروز کریستیان امانپور در سی ان ان انتخاب براک اوباما را با اتخاب نلسون ماندلا و سید محمئ خاتمی مقایسه کرد.

در بحث قبلی نگاهی کوتاه بر تعریف کلی از دوکراسی پرداختم و تنها چند خط به نگاه پوپر از واژه دموکراسی اشاره کردم، در این میان بجا خواهد بود که نظر فلسفی افرادی مثل ارسطو و افراطون را نیز مورد بررسی هرچند کوناهی قرار دهیم، این دو فیلسوف از بزرگترین منتقدان فلسفی دمکراسی بوده اند و بر این باور بوده اند که عامه ی مردم صلاحیت اظهار نظر در مورد سیاست را ندارند و دموکراسی را به نوعی دشمن برنامه ریزی های بلند مدت می دانند که این مانعی است بر پیشرفت.

با نگاهی مقایسه ایی بر این نگاه، پیشرفت کشورهایی که دموکراسی را – با تعریفی که در بحث گذشته داشتم – رعایت می کنند و کشورهای غیر دموکراتیک یک جواب ساده خواهد داشت، دموکرات ها پیشرفت بیشتری دارند، چرایی این موضوع را در این می توان یافت که وقتی همه ی مردم خود را در سرنوشت و تصمیم گیری های عمومی سهیم می بینند نسبت به سهم خود نیز مسئول پذیر شده و برای آنکه آنچه را انتخاب نموده اند به بهترین شکل نمایش دهند، پویا و تلاشگر خواهند شد. این موضوع را می توان مستقیماً با موضوع اولین بحث یعنی چرایی تشکیل انجمن نیز بررسی کرد، در کشورهای دموکراتیک همه ی مردم در سطح اجرا و رهبری شرکت نمی کنند بلکه به رهبران و معتمدان خود به واقع اعتماد دارند و تنها در سطح انتخاب شرکت می کنند و برای پیشرفت انجمن خود تصمیمات هیات مدیره و رهبری را به بهترین شکل به سرانجام خواهند رساند.

بعد از جای افتادن دموکراسی در جامعه ایی بر خلاف نظر ارسطو می توان به یک برنامه ریزی بلند مدت بر پایه ی خدمات عمومی به همه ی شهروندان دست پیدا کرد و تنها شیوه ی اجرا تغییر می کند اما هر گروه ی که قدرت رهبری را بدست می گیرد باز هم بر اساس همان منافع عمومی می بایست حرکت کنند.

مهمترین بحثی که در تفاوت حکومت دموکراتیک و غیر دموکراتیک مورد بحث قرار می گیرد حقوق اقلیت ها است که با نگاه ارسطویی و حتی پوپر  یک دیکتاتوری اقلیت بر اکثریت شکل می گیرد اما در دموکراسی آزاد، همه ی مردم وقتی در یک رقابت سالم شرکت می کنند که دو روی ان سکه تامین منافع همه ی مردم است. در انتخابا های دموکراتیک هیچ کدام از شرکت کنندگان خود را بعد از شکست نابود شده نمی یابند بلکه برای پیروزی در دوره یا دوره های بعد تلاش می کنند و جالب اینجا است که در یک دوکراسی واقعی، اکثریت برای حفظ حقوق اقلیت نیز تلاش می کند، چون خود را دشمن آن دیگری نمی پندارد بلکه رقیبی می داند که تنها شکل رفتاری و اجرایی متفاتی با هم دارند.

برای مطالعه دمکراسی چیست 1 را می توانید اینجا کلیک کنید.

یکی از وبلاگ ها نوشته است :
ای فعالین حقوق بشر ، ای روشنفکران و ای آزادی خواهان ایران در بند! چرا به یکباره همه تان ساکت شدید؟ چرا در سوگ یعقوب مهرنهاد آه و ناله نمی کنید و در غم او بیانیه و اطلاعیه و از این چیزها نمی دهید؟! چرا نام وبلاگتان را که به خاطر او عوض کرده بودید ، یواشکی برگرداندید به حالت اول؟! چرا آخر؟ از او دفاع کنید دیگر. شما که مدعی بودید او فقط به خاطر عقیده و فکرش اعدام شد ، بی گناه ، در راه ایران!!!
شما که جرات اقرار به اشتباهتان را ندارید ، لااقل در خلوت خود از این که از فردی که به وضوح همکار و همفکر جندالشیطان ملعون بود دفاع کردید ، خجالت بکشید و کمی به خود آیید. آقایی که اسم وبلاگت رو هم به خاطر آن بی شرف تغییر دادی و ژست روشنفکری گرفتی ، بله با شمام ، شما هم خجالت بکش. آخر جندالشیطان چیست که دیگر شاخه ی فرهنگی داشته باشد؟!! مورچه چیه که کله پاچش چی باشه؟!

یعقوب مهرنهاد هرچه بود، اعدام شد، جاسوس، جدایی طلب، فعال اجتماعی، روزنامه نگار، عضو شبکه تروریستی هرچه بود آیا اعدام حقش بود.من در خلوت خودم نشستم،  اعدام مثلا انقلابی سربازان وظیفه را توسط جندالله محکوم کردم. روش برخورد انان را مرور کردم، دیدم بیش از 2 سال است که در مورد آن بحث می کنم و آن را مردود می دانم، اما حرف من این است همان عبدالله ریگی را هم اگر روزی دستگیر شد، نباید اعدام کرد، اعتقاد مهرنهاد حتی اگر اعلام استقلال سیستان بوده – که اگر چنین بود ان فکر محکوم است – جوابش اعدام نیست، من در تاثف از اعدامش پشیمان که نیستم هیچ، افتخار می کنم و امروز هم بر حرف خود پافشاری بیشتر می کنم چرا که بر فرض صحت ادعای شما که او جدایی طلب بوده است، اعدام کسی را محکوم کرده ام که شیوه ی تفکر جدایی طلبانه اش را محکوم کردم ومی کنم.

نام مصدق سال های بسیاری سمبلی برای بخش های مهمی از فعالین سیاسی است که با استفاده از رانت «مصدقی» بودن، مخاطبینی را برای خویش در افکار عمومی دست و پا می کنند. او سمبل ناسیونالیسم نوین ایران شده است و البته پر واضح است که طی این سال ها محبوبیت مصدق در میان توده های مردم نیز انکارناشدنی بوده است. قهرمان ملی کردن صنعت نفت و مظلوم ترین نخست وزیر دربار پهلوی، که بخش بزرگی از این محبوبیت شاید به خاطر همین مظلومیت است! اما مگر در این تاریخ قهرمان مظلوم کم داشته ایم؟ نقد کردن”قهرمان مظلوم” اما کاری به غایت دشوار است خصوصاً اگر مصدق باشد. ما می توانیم از تجربه ۲۸ مرداد و آنچه بر سر دکتر مصدق آمد درسها بیاموزیم. می توانیم بیاموزیم که مخالفت مترادف خیانت نیست. انعطاف پذیری برای مصالح مملکت عقب نشینی از آرمانهای ملی نیست و تفکرات و توهمات همیشه توطئه ای در کار است بیجا است و مهمتر از همه این که می توانیم بیاموزیم فرهنگ «مظلومیت و شهادت» راه گشای آینده ما نیست.

تاریخ ما اما تاریخ بت تراشی و بت شکنی است، دار و دسته ای از راه می رسند، بتی می تراشند و خلق را به پرستشش می خوانند، تبدیل یک شخصیت ارزنده سیاسی به اسطوره ای مورد پرستش و واکنشهای هیستریک و متعصبانه تنها به گسترش دگم و جهل سیاسی درجامعه یاری می رساند وبس و از همین جهت است که شاید مردم نیز از مخدوش شدن چهره افسانه ای بت هایشان راضی نخواهند بود و نقد مصدق را سخت تر می کند! به نظر می رسد اما تاریخ را باید دوباره و این بار از نظرگاهی دیگر خواند. این دوباره خوانی در مورد سال های ۱۳۲۰ تا ۱۳۳۲ لازم تر به نظر می رسد. تاریخ آن سال ها را یا ناسیونالیست های ایرانی نوشته اند و طبیعتاً جز ستایش مصدق به زبان نیاورده اند یا سلطنت طلبان نوشته اند و بالطبع جز ستایش از آنچه قیام ملی ۲۸ مرداد می خوانندش بر قلم نرانده اند یا مارکسیست – لنینیست های که در فضایی برابر با این دودسته در بیان عقاید و نظریات خود قرار ندارند.

مصدقی باشیم یا نباشیم، سایه سنگین او را همواره بر سپهر سیاست ایران احساس می کنیم. امروز اما می رود تا رفته رفته در آن تصور «مصدق قهرمان» رخنه جدی ایجاد شود. تاریخ را اگر از نظرگاهی نو بخوانیم، چه بسا که بت های فراوانی ترک بخورند. غبار تعصبات که فرو بخوابد نه سیاه ها آنقدر تیره خواهند بود و نه سپیدها درخشندگی سابق را خواهند داشت. این فرافکنی و ساختار شکنی تنها یک هدف را دنبال می کند، ما ميراث خوار يک تاريخ عصبی و عصبانی هستیم و بهمين جهت ست که همواره، آينده را فدای اين گذشتهء عصبی و ناشاد کرده ايم. سال ها است از 28 مرداد می گوییم اما درس آموزی از آن نمی کنیم، همدیگر را تنها متهم می کنیم، با عصبیت همدیگر را نه فقط نقد که زیر ضرب می بریم، همین می شود که هیچ وحدتی بین ما ایجاد نمی شود و ضرورت این “نو نگاری ” تاریخ را بیش از پیش به نمایش می گذارد.

در این نو نگاری تاریخ شاید وقایعی باشند که باید بیشتر از پیش به آن نگاه شود و این ارثیه ی ارزشمند جواهر لعل نهرو را پیش روی داشته باشد که ” ملتی که تاریخ خویش را نمی شناسد ، ناچار است آنرا یکبار دیگرتکرار کند”. توجه داشته باشیم که کودتای ٢٨ مرداد و سقوط دولت دکتر مصدق، ُمسلّما خونین تر از کودتای نظامیان شیلی و سقوط حکومت دکتر آلنده نبود، امّا روشنفکران و رهبران سیاسی شیلی با عقلانيّت و مدنيّت سیاسی، کوشیدند تا بر گذشتهء خونبار خویش فائق آیند و “آینده” را قربانی گذشتهء ناشاد نسازند و این درست همان رازی است که امروز نیروهای مخالف دیکتاتور پینوشه را بعد از سالها مبارزه به پیروزی می رساند اما ما ایرانیان همچنان در زیر ضرب بردن آن دیگری در تلاش هستیم، در این مبارزه ی نا میمون واقعیت ها را به سادگی زیر پا می گذاریم، اسناد کودتا گران چاپ می شود و باز هم ما یکدیگر را محکوم می کنیم بی آنکه بخواهیم نگاه کنیم از همین دعواهای آن روز بود که کودتا پیروز شد. اسناد را در http://cryptome.org/iran-cia/cia-iran-pdf.htm

مطالعه کنید، چاپ اعلامیه های سیاه – گمراه کننده و دروغین – ، پخش شایعات، تتمیع عده ای از رهبران مذهبی، تبلیغات دروغین به همراه خیانت کاران و البته ساده لوحان به سادگی کودتا را به پیروزی رساند و جان بسیاری از مبارزین را گرفت.

این مسیر، مسیر صحیحی برای آینده میهن ما نیست. ما باید ضمن احترام کامل به بزرگان تاریخی مان از قبیل دکتر مصدق آنها را بی تعصب به نقد کشیم تا رهبران آینده ما از کارهای مثبت آنان الهام گیرند و از اشتباهات آنان درس. در عین حال باید با بوجود آوردن فضایی آرام برای تبادل ایده ها، نقدها و مناظره های سالم راه را برای نونگاری تاریخمان هموار کنیم و از این نو نگاری راهی نو برای هموندی و همپیوندی ایجاد کنیم تا با اتحادی وسیع راه را برای برقراری آزادی و عدالت اجتماعی باز کنیم.

محمود درویش نه تنها “شاعر ملی” فلسطینیان بود، بلکه با جنسی متفاوت تر از بقیه محبوب بسیاری از شعر دوستان به خصوص آنان که از ادبیات انقلابی و مبارزاتی لذت می برند بود، او عاشقانه می نوشت و با طنزی سوزنده از درد و غم می گفت :

… زن سرباز کوتاه قد نگهم داشت و از من درباره بمب و نماز پرسید. به سرباز کوچک کفتم: «من نه می‌جنگم و نه نماز می‌خوانم.» سرباز کوچک پرسید: «پس آمده‌ای قدس چرا؟» گفتم: «از بین بمب و نماز گذر کنم. بر بازوی راستم آثار جنگ هست و بر بازوی چپ آثار پروردگار. ولی با این همه من نه می‌جنگم و نه نماز می‌خوانم» سرباز پرسید: «پس تو چه هستی؟» گفتم «برگه بخت‌آزمایی بین بمب و نماز» پرسید: «چه می‌کنی اگر برنده شوی؟» گفتم: «رنگی می‌خرم برای چشمان معشوقه‌ام». سرباز مرا شاعری گماشت و راه را برایم باز کرد. اما داشت فکر می‌کرد پس من واقعا برای چه به قدس آمده‌ام.     وبلاگ15مهر

او چنان عاشقانه و پر احساس شعر می گفت که حتی اگر چندین و چند بار اشعارش را بخوانی باز هم بغض گلویت را می فشارد :

“اگر باران نیستی، عزیز دلم!
درخت باش،سرشار از باروری … درخت باش!و اگر درخت نیستی، عزیز دلم!

سنگ باش،

سرشار از رطوبت … سنگ باش!

و اگر سنگ نیستی، عزیز دلم!

ماه باش،

در رؤیای عروست .. ماه باش”

{چنین گفت زنی

در تشیع جنازه‌ی فرزندش}

شعرش آنچنان گیرا بود که همه را جذب خود می کرد :

در سال ۱۹۸۸، پارلمان اسرائيل در مورد يکی از کارهای محمود درويش بحث کرد و برخی آن را شعری بر عليه موجوديت اسرائيل دانستند، ولی درويش اين شعر را فقط اثری برای پايان بخشيدن به اشغال نوار غزه و کرانه باختری دانست.

وی در اين شعر نوشته بود: «سرزمين مان، ساحل مان، دريامان را ترک کنيد. همچنين گندم مان، نمک مان و زخمای مان را. سهم خود را از خونمان بر داريد و دور شويد.»

در سال ۲۰۰۰ يکی از وزيران دولت اسرائيل پيشنهاد داد که شعرهای درويش وارد برنامه درسی مدارس اسرائيلی شود، ولی این پیشنهاد به مرحله اجرا در نیامد.

آقای درويش در کارهای آخر خود با طنز از اسرائيلی ها و فلسطينی ها ياد می کرد که علی رغم دشمنی به يکديگر متصل شده و آينده ای نامشخص در انتظارشان است.

محمود درويش در اين مورد گفته بود تاريخ هم به قربانی می خندد و هم به مهاجم.

و با همه ی عاشقانه هایش چنان متفکر تحلیلمی کرد که همه ی مبارزان واقعی دوستش داشتند و دارند :

٭ لوموند:

آيا پيروزی حماس در انتخابات فلسطين، تأييد کننده ی اين ديدگاه عمومی است که اسلاميست ها را در جهان عربی ـ اسلامی، در حال پيشروی می بيند؟
٭ محمود درويش:

اين، کاملاً روشن است. فلسطين نمی تواند جزيره يی تنها در اين اقيانوس اسلامگرايی سياسی باشد. اگر در کشورهای عربی ـ اسلامی، انتخابات آزاد برگزار شود، اسلاميست ها، در همه ی اين کشورها برنده خواهند شد. قضيّه، به همين سادگی است!

جهان عربی ـ اسلامی، عميقاً احساس بی عدالتی می کند؛ و غرب را مسئول اين بی عدالتی می داند. غرب ی که با يک نوع ” انتگريسم” امپرياليستی، به اين احساس جهان عربی ـ اسلامی پاسخ می دهد؛ و اين احساس را تقويت می کند.

در چنين فضايی، ما با يک هويّت زخمخورده، سر و کار داريم.

و چنین پارادوکس های اسلام و آزادی را تشریح می کند و به ما هم راه بیان نشان می دهد :

٭ لو موند:

در همين رابطه، شما در مورد کاريکاتور های پيامبر اسلام چه فکر می کنيد؟

٭ محمود درويش:

اين، جنونی است که مرا از اندوه، لبريز می کند. قبل از همه، کاريکاتور محمّد، با يک بمب به جای عمامه، تحقير کننده و موهن است؛ و غرور و شخصيّت مسلمانان را نشانه می گيرد.

از آزادی مطبوعات بايد دفاع کرد؛ امّا از آزادی تحقير و دشنام، نه!

نمی شود رها از بازخواست و تنبيه، ايمان ديگران را مورد تحقير قرار داد.

در فرانسه، مطبوعات، آزادند؛ امّا شما قوانينی داريد که برای تبليغات راسيستی و بيان عمومی راسيسم، مجازات، تعيين کرده است. در اين فضای خفه کننده ی بين المللی، بايد به حقّ مسلمانان هم در مورد غیر قابل قبول دانستن به تصوير کشيدن پیامبرشان [به اين گونه] احترام گذاشت.

همزمان، مشکل، اين است که افکار عمومی اعراب و مسلمانان، هيچ تفاوتی بين مردم، ديگرگونی های آن ها، و دولت های آن ها نمی بيند؛ و همه را باهم و به صورت يک ” بلوک” در نظر می گيرد.

يک نقّاشی را دليلی برای به آتش کشيدن يک سفارتخانه دانستن، جنون است.

از طرف ديگر، نيرو ها، بر سر اين که “زخمخوردگی هويّت” را تحريک کنند، با هم به رقابت برخاسته اند.

اين ماجرا، يک روز، تمام خواهد شد. اين، يک مرحله ی گذراست. امّا در اين فاصله، و تا آن روز، اين نيرو ها، همچنان فرمانروايی می کنند.

ققنوس

«گنجشک‌های بی‌بال»، «برگ‌های زیتون»، «عاشقی از فلسطین» و «موقعیت محاصره» از جمله آثار وی هستند. «گنجشک‌های بی‌بال» درویش در سن ۱۹ سالگی منتشر شد.

محمود درویش به عنوان روزنامه‌نگار نیز فعالیت داشت و مدتی سردبیر روزنامه الاتحاد بود.

جایزه لوتوس اتحادیه نویسندگان آفریقا و آسیا در سال ۱۹۶۹، جایزه صلح لنین در سال ۱۹۸۳ و نشان عالی ادبیات و هنر فرانسه در ۱۹۹۳ از جمله جوایز بین‌المللی او در حوزه شعر و ادبیات هستند.

وی در سال ۱۹۸۸ نیز بیانیه استقلال فلسطین را نوشت که به وسیله یاسر عرفات رهبر فقید فلسطین قرائت شد. درویش مدتی نیز عضو سازمان آزادی‌بخش فلسطین بود.

و او رفت و ما باز عقب ماندیم. بسیار دوست داشتم بزرگداشتی برای این بزرگ مرد در شهرمان برگزار کنم، همانطور که ناصر زراعتی و علی دهباشی، همت کردند و ر تهران برگزار کردند. افسوس که باز هم دیر رسیدم. برای مشاهده ی گزارش این بزرگداشت می توانید اینجا کلیک کنید.

بر اساس تلاش های فعالین ضد جنگ، هنرمندان متعهد و وطن پرست و تلاشگران اجتماعی که فعالیت هایشان را آلوده ی سیاست – در معنی درست باند بازی و جناح گرایی – نکرده اند، شورای ملی صلح تشکیل شده است.

تلاشهای این شورا در اصل برابر سه نیرو قرار می گیرد.

• در مقابل جنگ افروزان و جنگ طلبان است، آنان که فاجعه ی انسانی برایشان معنی ندارد.

• آن دسته از هموطنانی که مخالف سیاست های جمهوری اسلامی هستند و می پندارند ارتش آزادی بخش آمریکا و متحدان اروپایی اش بعد از آزاد سازی افغانستان و عراق از دست دیکتاتورها حال باید با موشک های کروز خود به داد ملت ایران برسند، افسوس بر این هموطنان.

• دسته ایی دیگر هم خود را نیروی سوم می نامند که نه جنگ می خواهند نه حکومت اسلامی را. من هرگز این دوستان را نفهمیدم چرا که روز فاجعه را جلوی چشم می آورم که جنگ آغاز شده و این دوستان اسلحه به دست در میدان جنگ ایستاده اند، آیا می خواهند تیر هوایی شلیک کنند !! که مبادا از وطن خود – با همه ی انتقادات به روش حکومتی – دفاع کرده باشند.

درود بر تمام تلاشگرانی که مردم را می بینند نه حکومت را، از عدالت می گویند نه برای خود فقط که برای همه، از برابری می گویند نه برای فقط خودی ها. افسوس و صد افسوس که نیروهای به اصطلاح مترقی در احزاب رسمی ایران هنوز ساکت اند، چرا که این بار عده ایی غیر خودی مستقل اساس کار را بدست دارند.

جنگ ایران را ویران می کند و بس !

]]> http://giahchi.wordpress.com/2008/07/20/%d8%b4%d9%88%d8%b1%d8%a7%db%8c-%d9%85%d9%84%db%8c-%d8%b5%d9%84%d8%ad/feed/ 0 gichi, chi , che , kamisarasari http://giahchi.wordpress.com/2008/07/20/%d8%a7%d8%b3%d8%b7%d9%88%d8%b1%d9%87-%d9%87%d8%a7%db%8c-%d9%85%db%8c%d8%b1%d8%a7/ http://giahchi.wordpress.com/2008/07/20/%d8%a7%d8%b3%d8%b7%d9%88%d8%b1%d9%87-%d9%87%d8%a7%db%8c-%d9%85%db%8c%d8%b1%d8%a7/#comments Sun, 20 Jul 2008 10:32:11 +0000 giahchi http://giahchi.wordpress.com/?p=23 ]]>

زمانی به یاد دارم که کتاب جامعه شناسی نخبه کشی در ایران دست به دست می گشت و همه از این سیر نامیمون تاریخی گله می کردیم و این بحث رایج بود که در جامعه ی ایرانی نخبه ها توسط مردم کشته می شوند یا در سیر زمان خود از بین می روند و البته سید محمد خاتمی رییس جمهور وقت را در کنار نخبگان می گذاشتیم و رفتار آن چهار تن را با هم مقایسه می کردیم، او از بالا اصلاحات را آغاز کرد ، این از سطح زیرین جامعه و … همه بر این باور بودیم که دوره ی نخبه کشی باید جایی به پایان رسد و جامعه را آماده ی فضایی کنیم که تحمل روشنفکران و متفکران را در لباس سیاست مدار تحمل کنند. اما امروز از آن روز ها و آن فکرها خیلی دور افتادهایم. اما چرا این بحث را مطرح کردم، نخبه های فکری ایران امروز – جدا از قبول و یا عدم قبول نوع نگاه آنها – امروزه اشخخاصی هستند که اکثریت فعال آنها در خارج از مرزهای ایران زمین فعالیت می کنند، مهاجرت و یا فرار فعالین سیاسی – فکری در این روزهای تاریخ ایران امری تازه نیست، مهاجرت های دهه ی 60 شمسی و خروج فعالین سیاسی آن روزها بعد خبری و تبلیغی وسیعی نداشت اما امروز به واسطه ی پیشرفت بیش از پیش تکنولوژی و گستردگی مسیرهای خبر رسانی، مردم در سراسر جهان با جدید ترین خبر ها کمتر از چند دقیقه فاصله دارند. این مهجرت ها امروزه شامل روزنامه نگاران و نویسندگان نیز شده است.

محمد سازگارا از موسسین سپاه پاسداران، معاون وزیر و ….، اکبر گنجی، دکتر حاتم قادری، هوشنگ اسدزاده، مسعود بهنود و این آخر احمد باطبی. به واسطه ی بخش فارسی صدای آمریکا، رادیو زمانه و بخش فارسی بنگاه خبر پراکنی بریتانیا ما هر روز می توانیم صدا و تصویر بسیاری از این فعالین رابه صورت مستقیم و غیر مستقیم بشنویم. اما چرا نخبه های فکری ما در خارج از کشور خود کشته می شوند؟

قهرمانان داستان های ما که بیشتر نمادی هستند از مقاومت سه راه را بیش در نظر نگرفته اند، یا شدند عباس عبدی یا شدند مسعود بهنود و ابراهیم نبوی، اما دسته ی سوم قهرمانانی هستند چون اکبر گنجی. دسته ی اول قوائد بازی درون نظامی را پذیرفته اند و در لفافه می گویند همین که هست و باید به هر شرایطی سازش کرد و تیغ انتفاد بر سید مهمد خاتمی می کشند که چرا چنین و کردی و چنان نکردی و تمام دستاورد های – هر چند محدود و اندک – جنبش اصلاحات را زیر سوال می برند و در سوی دیگر مسعود بهنود کار در فضای دورن مرز را تحمل نکرده و به خارج از ایران آمده اند اما همچنان با همه ی انتقاد ها جنبش اصلاحات را تنها راه پیشرفت دموکراسی و تحقق حقوق مدنی در ایران می دانند و اما دسته ی سوم که اصلاحات را که نقد نمی کنند هیچ کلیت نظام را زیر سوال برده و در اصطلاح سرنگون طلب شده اند.اکبر گنجی نماد امروزین مقاومت به یکباره به خارج از ایران می آید و در مصاحبه های آنچنانی آیت الله خمینی را خود ِ او سالها از ایده هایش به تندی دفاع می کرد به تندی زیر تیغ نقد برده و قانون اساسی را بی ظرفیت برای تحقق دموکراسی معرفی می کند. این چنین می شود که در کنار بسیاری از فیلسوفان و متفکران ایستاده و بحث می کند و از روزنامه نگار خود را به طبقه ی متفکران می برد و مقاله ی قورمه سبزی دمکراسی می نویسد و فراخوان های جهانی می دهد، اما این ستاره به ناکاه خاموش می شود و ماه ها چیزی از او در جایی به ثبت نمی رسد.

احمد باطبی نیز از ایران گریخت، نماد مقاومت حرکت دانشجویی پس از حدود 9 سال حبس به یکباره در تلویزیون صدای آمریکا حضور پیدا می کند و تیتر فردای همه ی سایت ها می شود. امیدوارم باطبی خود را درگیر سیاست زدگی نکند، روزمره نشود، هوایی نشده و جناحی نشود، باطبی بماند، نماد حرکتی غیر وابسته، همان حرکت اصیل، آنچه در 18 تیر می خواستیم ولی نشد با تهمت و افترا با سرکوب و کج روی، اصالت آنچه دانشجویان می خواستند زیر سوال رفت. امیدوارم باطبی اصیل بماند، دانشجو بماند. امیدوارم در دنیای رسانه بازی غرق نشود، بخاطر یک مشت دلار یا یورو نویسنده نشود، بخاطر جایزه سخنران نشود و هر انچه اعتقاد روزگاران ِ همه امان بود را به زیر سوال نبرد.

امیدوارم از آنچه دیگران کردند و مردند درس بگیرد و زنده بماند، باطبی بماند.

این مسابقات فوتبال جام ملت های اروپا هم حکمتی است. جنگ قدرت ها در فوتبال نقش بازی می کند. نه فقط اعضای دو تیم که انگاری که واقعا دو کشور با هم رقابت دارند. مسائل تاریخی به پیش کشیده می شود و …

بازی دیشب بین دو تیم آلمان و ترکیه هم خودش داستانی شنیدنی داشت. مهاجه ترکیه در آلمان به دنیا آمده، آن یکی سالها در آلمان بزرگ شده و … ترک ها، آلمان را کشور دوم خود می دانند، اما چرا من از برد آلمان شادمان شدم و وقتی گل سوم را به ثمر رساندند فریاد شادی کشیدم. با اینکه ترکیه کشور همسایه ی ما ایرانیان است و از لحاظ فرهنگی نزدیکی بیشتری نسبت به المانی ها باید احساس کنم، اما بعضی از هموطنان خود من باعث آن می شوند که من با بی منتطقی محض، ترکیه را دوست نداشته باشم. همواره دوست دارم ساختار ها شکسته شود و هیچ ابر قدرتی در هیچ کجا شکل نگیرد، هیچ کشوری – در ورزش – حاشیه امنیت نداشته باشد و تنواند با فرور پا به میدان بگذارد که به حق دیروز تیم ترکیه لرزه به اندام آلمان انداخته بود و با تیمی متشکل از سربازان ذخیره اش آلمان را با تمام ستاره گانش به دردسر انداخته بود ولی وقتی یاد حوادث مسابقات قبل می افتادم که هموطنان نازنین من بعد از برد تیم ترکیه پرچم ترکیه و آذربایجان جنوبی خود ساخته اشان را تکان می دادند، حس غریبی در من به وجود می آمد که دیگر دوست نداشتم این صحنه را ببینم.

ترکیه می توانست شگفتی ساز باشد همانگونه که روسیه امشب می تواند چنین کند. اما با همه ی علاقه ام نسبت به عدم حضور غول های فوتبال در فینال امسال، اما دیشب از برد آلمان شادمان شدم، البته نه آلمان که هر تیم دیگری هم بود چنین می شد.

در آخر هم نامه ی انصافعلی هدایت به نیک آهنگ کوثر و جوابش را هم می توانید در وبلاگ نیک اهنگ بخوانید، خواندنی است.

به خاطر دارم حدود 2 سال پیش که اولین ترور وسیع گروه جندالله به وقوع پیوست، من و دیگر دوستانم در اتحادیه سراسری ایرانیان مقیم سوئد بیانیه ای تهیه کردیم واین نوع ترورها را محکوم و آن را سدی مقابل حرکت اصیل مردم ایران به سوی ازادی های وسیع و دموکراسی واقعی قلمداد کردیم. بعد از آن ای میلی از یک هموطن شریف بلوچ دریافت نمودم سراسر دشنام، که ای آقا شما هم هم آوا با …. جوابی بر آن نامه ننوشتیم اما امروز دیگر نمی توانم خاموش باشم.

ترور، اعدام و یا هر شکلی از اینگونه اعمال در دنیای امروز جایی ندارد، زمانی بود که ترور انقلابی حرکتی بود که جریانی ایجاد می کرد و یا اعدامی انقلابی جریانی را خفه می کرد که البته وقتی امروز به نگاهِ دیروز ها با دقت بیشتری بررسی و ارزیابی شود، آن نیز امری مردود است. ” گلوله بد است ” و درست زمانی که انزجار نیرو های انسان دوست از سربریدن های طالبانی در اوج است در ایران این مرز پرگوهر، این سرچشمه ی هنر شاهد واقعه ایی هستیم که دردناک تر از حمله ی بیگانه ای به خاک ایران است.

سربازان وظیفه ایی که به اجبار به خدمت گرفته شده اند بازیچه ی انتقام گیریی می شوند که کوچک ترین نقشی در ماوقع آن ندارند.

حقوق پایمال شده ی اقلیت های ملی در ایران امری نیست که به امروز و دیروز بازگردد، مملکت استبداد زده ایی که بیش از 2500 سال حکومت های یک نفره را بالای سر خود دیده است را نمی توان یک شبه دموکراتیک کرد. حقوق اقلیت های آذری، کرد، لر، عرب زبان ها و … هم زیر پای گذاشته می شود و این درست محصول ارثی نامیمون از پیشینیان است. درست است که نباید نسبت به بی عدالتی ساکت بود، درست است برای احقاق حق باید فریاد زد، اما گلوی هموطن بی گناه را بریدن و یا آن را گوشه ی دیوار بردن همان کاری است که دیکتاتور ها کردند و می کنند. این رسم دایره وار شدن خون و خونریزی یک جای کار باید پایان پذیرد، تا خون می ریزی خونی دیگر ریخته می شود، درست همانگونه در فلسطین  و اسرائیل شاهدیم، درست در وطن خود نظاره گر درد انتقام شده ایم. در آنجا آن دو طرف از یک خون نیستند و یکی آن دیگری را اشغالگر می داند ولی ما در وطن خودمان، سرباز وظیفه ایی را طعمه می کنبم که هموطن و همزبان خودمان است، بجای آنکه علت را پیدا کنیم و عامل را تحت فشار قرار دهیم یک معلول دیگر را قربانی می کنیم.

امید وارم هموطنان نازنین بلوچ من باور داشته باشند که همه ی آزادی خواهان درد و رنج انان را باور دارند، اما ای هموطنان این شمایید که بیشتر از ما غیر بلوچان می توانید هم زبانان و هم قومی های خود را به آرامش فراخوانید تا در فضایی آرام در اتحادی کامل به سوی یک حرکت سراسری گام برداریم تا در آن زمان خواسته های به حق اقلیت های ملی را به کرسی بنشانیم.