دلیل خوشحالی من از برد آلمان !

این مسابقات فوتبال جام ملت های اروپا هم حکمتی است. جنگ قدرت ها در فوتبال نقش بازی می کند. نه فقط اعضای دو تیم که انگاری که واقعا دو کشور با هم رقابت دارند. مسائل تاریخی به پیش کشیده می شود و …

بازی دیشب بین دو تیم آلمان و ترکیه هم خودش داستانی شنیدنی داشت. مهاجه ترکیه در آلمان به دنیا آمده، آن یکی سالها در آلمان بزرگ شده و … ترک ها، آلمان را کشور دوم خود می دانند، اما چرا من از برد آلمان شادمان شدم و وقتی گل سوم را به ثمر رساندند فریاد شادی کشیدم. با اینکه ترکیه کشور همسایه ی ما ایرانیان است و از لحاظ فرهنگی نزدیکی بیشتری نسبت به المانی ها باید احساس کنم، اما بعضی از هموطنان خود من باعث آن می شوند که من با بی منتطقی محض، ترکیه را دوست نداشته باشم. همواره دوست دارم ساختار ها شکسته شود و هیچ ابر قدرتی در هیچ کجا شکل نگیرد، هیچ کشوری – در ورزش – حاشیه امنیت نداشته باشد و تنواند با فرور پا به میدان بگذارد که به حق دیروز تیم ترکیه لرزه به اندام آلمان انداخته بود و با تیمی متشکل از سربازان ذخیره اش آلمان را با تمام ستاره گانش به دردسر انداخته بود ولی وقتی یاد حوادث مسابقات قبل می افتادم که هموطنان نازنین من بعد از برد تیم ترکیه پرچم ترکیه و آذربایجان جنوبی خود ساخته اشان را تکان می دادند، حس غریبی در من به وجود می آمد که دیگر دوست نداشتم این صحنه را ببینم.

ترکیه می توانست شگفتی ساز باشد همانگونه که روسیه امشب می تواند چنین کند. اما با همه ی علاقه ام نسبت به عدم حضور غول های فوتبال در فینال امسال، اما دیشب از برد آلمان شادمان شدم، البته نه آلمان که هر تیم دیگری هم بود چنین می شد.

در آخر هم نامه ی انصافعلی هدایت به نیک آهنگ کوثر و جوابش را هم می توانید در وبلاگ نیک اهنگ بخوانید، خواندنی است.